Przejdź do treści

Syndrom oszusta: ćwiczenia CBT i samoobserwacja

Sylwia Sitkowska10 listopada 20266 min czytania

Można rozumieć, czym jest syndrom oszusta, i nadal po udanym spotkaniu myśleć: „Tym razem się udało. Następnym razem będzie gorzej”. Sama znajomość nazwy nie musi zmienić tego, jak oceniamy własną pracę.

W tym tekście proponuję przyjrzenie się konkretnym myślom i zachowaniom. Znajdziesz tu ćwiczenia inspirowane podejściem poznawczo-behawioralnym, czyli CBT, oraz pytania do samoobserwacji. Nie są testem diagnostycznym ani gotowym programem terapii.

Jeśli potrzebujesz najpierw uporządkować pojęcia, przeczytaj artykuł o mechanizmie syndromu oszusta. Jeśli Twoje wątpliwości dotyczą przede wszystkim prowadzenia firmy i odpowiedzialności za ludzi, zacznij od tekstu o syndromie oszusta u lidera.

Co możemy zmieniać, kiedy trudno uznać własne kompetencje?

W pracy poznawczo-behawioralnej przyglądamy się związkom między sytuacją, myślami, emocjami i działaniem. Zapis myśli pomaga zauważyć własną interpretację i sprawdzić ją w świetle dostępnych faktów. Takie ogólne narzędzie CBT opisuje również NHS. (NHS, Thought record)

Nie chodzi o zastępowanie krytycznej myśli hasłem „jestem świetna” albo „wszystko będzie dobrze”. Bardziej przydatna bywa ocena, która uwzględnia jednocześnie zasoby i ograniczenia.

Poniższe propozycje są redakcyjnymi ćwiczeniami do refleksji, opartymi na ogólnych zasadach CBT. Nie stanowią zwalidowanego protokołu leczenia fenomenu oszusta. Przegląd zakresowy Para i współpracowników z 2024 roku wskazuje, że badania nad interwencjami są zróżnicowane, również pod względem jakości metod oceny. Nie uzasadnia to obietnicy, że jedna metoda pomoże wszystkim. (Para i wsp., 2024)

Zanim zaczniesz: wybierz jedną sytuację

Łatwiej pracować ze zdaniem dotyczącym konkretnego zdarzenia niż z ogólnym „nie wierzę w siebie”. Wybierz niedawną sytuację, którą pamiętasz i do której możesz wrócić bez nadmiernego przeciążenia.

To może być przyjęcie pochwały, zabranie głosu lub prośba o pomoc. Są to propozycje obszarów obserwacji, nie historie osób z gabinetu.

Nie musisz wykonywać wszystkich ćwiczeń naraz. Wybierz jedno. Jeżeli zapis zaczyna zamieniać się w kolejne wymaganie, które trzeba wykonać idealnie, uprość go do kilku zdań.

Ćwiczenie 1. Oddziel zdarzenie od tego, co ono dla Ciebie oznacza

Zapisz własnymi słowami:

  1. Zdarzenie: co można było zobaczyć lub usłyszeć?
  2. Interpretacja: jakie znaczenie od razu temu nadałam lub nadałem?
  3. Reakcja: jakie uczucia i zachowania pojawiły się później?

Różnica jest istotna. Brak odpowiedzi na pytanie podczas spotkania jest zdarzeniem. Przekonanie „nie nadaję się do tej pracy” jest interpretacją.

Zatrzymaj się przy jednym zdaniu, które szczególnie Cię poruszyło. Czy opisuje ograniczenie w określonej sytuacji, czy wydaje wyrok na temat całej Twojej osoby?

Nie musisz już teraz rozstrzygać, czy ta myśl jest trafna. Na tym etapie wystarczy zauważyć ją i oddzielić od faktów.

Ćwiczenie 2. Sprawdź myśl, zamiast od razu jej wierzyć

Wróć do zapisanej interpretacji i odpowiedz krótko:

  • Jakie konkretne fakty ją wspierają?
  • Jakie fakty do niej nie pasują?
  • Jak mogę opisać sytuację, uwzględniając oba zbiory informacji?
  • Co czuję po takim opisie i jaki następny krok staje się możliwy?

Ten uproszczony zapis nawiązuje do ogólnej metody dziennika myśli opisywanej przez NHS. Nie wymaga przekonywania siebie, że nie ma problemu. (NHS, Thought record)

Jeżeli fakty wskazują na rzeczywistą lukę w wiedzy, bardziej adekwatnym wnioskiem może być potrzeba przygotowania albo konsultacji. Jeżeli pomijasz serię dobrze wykonanych zadań, uwzględnienie ich pozwala zobaczyć szerszy obraz.

Celem jest uczciwsza ocena. Chwilowa poprawa nastroju nie jest warunkiem poprawnego wykonania ćwiczenia.

Ćwiczenie 3. Zauważ własny udział w wyniku

Wybierz jedno zakończone zadanie. Zapisz trzy elementy:

Trzy elementy oceny zakończonego zadania
Własny udziałPytanieCo konkretnie zrobiłam lub zrobiłem?
Wkład innych i okolicznościPytanieCo zawdzięczam współpracy, warunkom lub szczęściu?
Wniosek na przyszłośćPytanieCo warto powtórzyć, a co poprawić?

Nie musisz przypisywać sobie całego sukcesu. Zespół może mieć duży wkład i Twoja praca również może mieć znaczenie. Sprawdź, czy oceniając wynik, zostawiasz miejsce na oba te fakty.

To propozycja refleksji nad sposobem przypisywania zasług, nie pomiar Twoich kompetencji.

Ćwiczenie 4. Sprawdź jedno przewidywanie w małej skali

Wybierz bezpieczną sytuację o niewielkich konsekwencjach, w której zwykle działasz pod wpływem obawy przed oceną. Możesz przyjrzeć się choćby temu, czy dodatkowa kontrola materiału wnosi jeszcze coś konkretnego.

Przed działaniem zapisz:

  1. Co przewiduję?
  2. Jaki mały krok pozwoli mi zebrać informacje?
  3. Po czym poznam, co rzeczywiście się wydarzyło?

Po sytuacji wróć do notatki. Oddziel własne odczucie od tego, co zaobserwowałaś lub zaobserwowałeś. Brak negatywnej reakcji nie mówi wszystkiego o cudzej opinii, ale jest informacją, której nie warto pomijać.

Nie wybieraj do tego zadania decyzji dotyczących bezpieczeństwa, zdrowia, wymogów formalnych ani istotnego ryzyka finansowego. Ćwiczenie nie polega na rezygnacji z potrzebnych standardów lub kontroli. Jeśli trudno ustalić bezpieczny zakres, omów go podczas konsultacji.

Pytania do samoobserwacji zamiast wyniku „masz lub nie masz”

Przez kilka kolejnych sytuacji możesz zanotować:

  • Kiedy pojawia się przekonanie, że inni mnie przeceniają?
  • Jak reaguję na uznanie mojej pracy?
  • Co robię, żeby zmniejszyć obawę przed oceną?
  • Jaki koszt ponoszę w czasie, odpoczynku albo podejmowaniu potrzebnych działań?
  • Czy rzeczywiste warunki pracy sprzyjają temu napięciu?

Nie sumuj odpowiedzi i nie wyznaczaj sobie progu rozpoznania. To autorskie pytania do refleksji, bez norm i potwierdzonej trafności diagnostycznej. Nie odtwarzają skali Clance ani innego kwestionariusza.

Ich rolą jest pomóc opisać problem dokładniej. Być może zauważysz podważanie własnych zasług. Być może przede wszystkim przeciążenie albo niejasne oczekiwania. Takie rozróżnienie ma znaczenie dla wyboru dalszej pomocy.

Kiedy samodzielne ćwiczenia nie wystarczają?

Jeżeli napięcie utrzymuje się, utrudnia sen, odpoczynek lub pracę, warto omówić je ze specjalistą. Nie trzeba najpierw uzyskać określonego wyniku testu. Podobnie jeśli ćwiczenia nasilają uporczywe analizowanie i trudno się od nich oderwać.

Możesz zapoznać się z konsultacjami indywidualnymi. Jeśli Twoją potrzebą jest rozmowa o roli przedsiębiorcy i wymiana doświadczeń z innymi liderami, sprawdź mastermind. Są to różne formy pracy; grupa nie zastępuje pomocy psychologicznej, kiedy jest ona potrzebna.

Trzy perspektywy syndromu oszusta

Najczęstsze pytania

FAQ: ćwiczenia na syndrom oszusta

Czy te ćwiczenia są testem na syndrom oszusta?

Nie. Nie mają punktacji, norm ani progów diagnostycznych. Służą do samoobserwacji i mogą być punktem wyjścia do rozmowy ze specjalistą.

Czy muszę uwierzyć w pozytywne myśli?

Celem jest bardziej realistyczna ocena, uwzględniająca również trudne fakty. Nie chodzi o wymuszanie pozytywnego myślenia.

Jak często wykonywać ćwiczenia?

Możesz wracać do jednego wybranego ćwiczenia, kiedy pojawia się konkretna sytuacja. Nie ma tu ustalonej dawki ani obietnicy efektu po określonej liczbie dni.

Czy CBT pomaga przy syndromie oszusta?

Narzędzia CBT pozwalają przyglądać się myślom i zachowaniom. Dowody dotyczące interwencji specyficznych dla fenomenu oszusta są zróżnicowane; nie należy traktować tego artykułu jako programu leczenia o potwierdzonej skuteczności dla każdej osoby. (Para i wsp., 2024)

Na czym opieram ten tekst

Źródła

  1. [1] NHS, Every Mind Matters. Thought record. Ogólna metoda zapisu myśli CBT, nie badanie leczenia fenomenu oszusta.
  2. [2] Para, E., Dubreuil, P., Miquelon, P., Martin-Krumm, C. (2024). Interventions addressing the impostor phenomenon: a scoping review. Frontiers in Psychology, 15, 1360540. DOI: 10.3389/fpsyg.2024.1360540.

Tekst edukacyjny. Ćwiczenia i pytania do samoobserwacji nie zastępują diagnozy ani indywidualnej psychoterapii.